புதுமைப்பித்தன் (1906-1948) என்பது சொ. விருத்தாசலம் என்பவரின் புனைபெயர். "புதுமைப் பித்தன்" - புதுமையின் மேல் பித்து கொண்டவன். அந்தப் பெயரே அவரது இலக்கிய நோக்கத்தைச் சொல்கிறது.

அவருக்கு முன் என்ன இருந்தது?

அவருக்கு முந்தைய தமிழ்க் கதைகள் பெரும்பாலும் நீதி போதிக்கும் கதைகளாக இருந்தன. நல்லவன் வெல்வான், கெட்டவன் தோற்பான், கடைசியில் ஒரு பாடம்.

புதுமைப்பித்தன் அதை உடைத்தார். அவரது கதைகளில் முடிவு தெளிவாக இருக்காது. நல்லவன் தோற்கலாம். கேள்வி பதிலின்றி விடப்படலாம்.

அவர் யாரைப் பற்றி எழுதினார்?

அவரது கதைகளின் பாத்திரங்கள் அரசர்களோ செல்வந்தர்களோ அல்ல. வண்டி ஓட்டுபவர், வேலைக்காரி, தெருவில் வாழ்பவர், விபச்சாரி, குடிகாரன், தோல்வியடைந்த மனிதர்கள்.

அந்தக் காலத்தில் இது அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. "இவர்களைப் பற்றியா இலக்கியம்?" என்று கேட்டார்கள்.

அவர் பதில் தெளிவானது: இலக்கியம் வாழ்க்கையைப் பற்றியது. வாழ்க்கை அழகானவர்களுக்கு மட்டும் சொந்தமானது அல்ல.

அவரது நடை

அவர் நையாண்டியை (irony) ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினார். ஒன்றைச் சொல்லி வேறொன்றைக் குறிப்பார். சமூகத்தின் பாசாங்கை நேரடியாகத் திட்டாமல், அதைச் சிரிப்புக்குரியதாக்கிக் காட்டுவார்.

அவர் மொழியிலும் புதுமை செய்தார் - பேச்சுத் தமிழையும் எழுத்துத் தமிழையும் கலந்தார். சரளமான, நேரடியான, நவீன நடை.

அவரது வாழ்க்கை

அவர் 42 வயதில் இறந்தார். வறுமையிலும் நோயிலும். வாழ்ந்த காலத்தில் அவருக்குப் பெரிய அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை; விமர்சனங்களே அதிகம்.

சுமார் 100 சிறுகதைகள் மட்டுமே எழுதினார். ஆனால் அவை தமிழ்ச் சிறுகதையின் திசையையே மாற்றின.

இன்று அவர் "தமிழ்ச் சிறுகதையின் தந்தை" என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஏன் இது உங்களுக்கு முக்கியம்?

ஒரு கலைஞனின் மதிப்பு அவனது காலத்தில் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதற்கு அவர் ஒரு சான்று.

பதிப்புரிமை குறிப்பு: புதுமைப்பித்தன் 1948-இல் இறந்தார். இந்தியச் சட்டப்படி பதிப்புரிமை ஆசிரியர் இறந்த 60 ஆண்டுகளுக்குப் பின் முடிவடைகிறது - எனவே அவரது படைப்புகள் இப்போது பொது உடைமை. அவற்றை Project Madurai மற்றும் தமிழ் விக்கிமூலம் போன்ற தளங்களில் இலவசமாகப் படிக்கலாம். அசல் கதைகளை அங்கே படியுங்கள் - சுருக்கம் ஒருபோதும் அசலுக்கு ஈடாகாது.

More on this topic