2004-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு தமிழை செம்மொழியாக (classical language) அறிவித்தது. இப்படி அறிவிக்கப்பட்ட முதல் இந்திய மொழி தமிழ்.

செம்மொழிக்கான தகுதிகள்

ஒரு மொழி செம்மொழி ஆக மூன்று நிபந்தனைகள் சொல்லப்பட்டன:

தொன்மை - 1500 முதல் 2000 ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட பழமையான இலக்கியம் இருக்க வேண்டும்.
தனித்தன்மை - அதன் இலக்கிய மரபு கடன் வாங்கியதாக இல்லாமல் தனித்து உருவாகியிருக்க வேண்டும்.
பெருமை - அந்த இலக்கியம் ஒரு தலைமுறையின் பதிவாக மட்டுமல்லாமல், தொடர்ந்து மதிக்கப்படுவதாக இருக்க வேண்டும்.

தமிழ் எப்படிப் பூர்த்தி செய்கிறது?

தொல்காப்பியம் - தமிழின் மிகப் பழமையான இலக்கண நூல். இது சுமார் கி.மு. 300 அல்லது அதற்கும் முந்தையது என்று கருதப்படுகிறது.

கவனியுங்கள் - இது ஒரு இலக்கண நூல். இலக்கணம் எழுத வேண்டுமானால், அதற்கு முன்பே இலக்கியம் இருந்திருக்க வேண்டும். ஒரு மொழிக்கு விதி எழுதுவது, அந்த மொழி ஏற்கனவே முதிர்ச்சி அடைந்த பிறகுதான்.

சங்க இலக்கியம் - 2381 பாடல்கள், 473 புலவர்கள். இவை ஒரு அரசவைக் கவிதை மட்டுமல்ல; வேளாண்மை, வணிகம், போர், காதல், சாவு - ஒரு முழுச் சமூகத்தின் பதிவு.

"இன்றும் பேசப்படுகிறது" - இதுதான் அரிது

உலகின் பழமையான மொழிகள் பலவும் இன்று பேச்சு வழக்கில் இல்லை.

லத்தீன் - இன்று யாரும் தாய்மொழியாகப் பேசுவதில்லை. பண்டைய கிரேக்கம் - இன்றைய கிரேக்கத்திலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. சமஸ்கிருதம் - சடங்கு மற்றும் இலக்கிய மொழியாக உள்ளது; தாய்மொழிப் பேச்சாளர்கள் மிகக் குறைவு.

தமிழ் இரண்டையும் செய்கிறது: இரண்டாயிரம் ஆண்டுப் பழமையான இலக்கியமும் உண்டு, எட்டு கோடிக்கும் மேற்பட்ட மக்களின் அன்றாடப் பேச்சு மொழியும் அது.

ஒரு நேர்மையான கேள்வி

"தமிழ் உலகின் பழமையான மொழி" என்று சில நேரங்களில் சொல்லப்படுகிறது. இது கவனமாகக் கையாள வேண்டிய கூற்று.

எழுத்து வடிவில் பதிவான மொழிகளில் சுமேரிய மொழியும் எகிப்திய மொழியும் இன்னும் பழையவை - ஆனால் அவை இறந்துவிட்டன.

தமிழின் உண்மையான சிறப்பு "மிகப் பழையது" என்பதல்ல. "இவ்வளவு பழமையாக இருந்தும் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது" என்பதுதான். அது ஒரு அரிய சாதனை - அதைப் பெரிதுபடுத்தத் தேவையில்லை.

ஒரு மொழி உயிர்ப்புடன் இருப்பது அதன் இலக்கணத்தால் அல்ல; அதைப் பேசும் மக்களால். நீங்கள் தமிழ் பேசும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்தத் தொடர்ச்சியில் ஒரு கண்ணியாக இருக்கிறீர்கள்.

More on this topic