கம்பர் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த தமிழ்க் கவிஞர். அவர் எழுதிய இராமாவதாரம் பொதுவாக கம்பராமாயணம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. இது ஏறக்குறைய பத்தாயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட பெருங்காப்பியம்.

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் மொழிபெயர்ப்பு அல்ல. கம்பர் கதையை எடுத்துக்கொண்டு, அதைத் தமிழ்ச் சூழலுக்கும் தமிழ் மரபுக்கும் ஏற்ப மீண்டும் படைத்தார். இதுவே இந்நூலின் தனிச்சிறப்பு.

சில வேறுபாடுகள்:

கம்பரின் நிலக்காட்சிகள் தமிழ்நாட்டுடையவை - வயல், தென்னை, குளம், கோவில் கோபுரம். வடநாட்டுக் காட்சிகள் அல்ல.

அவரது உவமைகள் சங்க இலக்கிய மரபிலிருந்து வருகின்றன.

கம்பர் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வை ஆழமாக ஆராய்கிறார். இராவணனைக் கூட ஒரு பரிமாணமற்ற வில்லனாக அவர் காட்டவில்லை; அவனது வீரமும் அறிவும் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகின்றன.

கம்பரின் மொழி இசைத்தன்மை மிக்கது. அவரது பாடல்களை உரக்கப் படித்தால் அந்த ஓசை நயம் தெரியும். "கல்லும் கரையும் கம்பன் கவி" என்று ஒரு சொலவடை உண்டு.

கம்பர் தன் புரவலராக இருந்த சடையப்ப வள்ளலை காப்பியம் முழுவதும் பல இடங்களில் நினைவுகூர்கிறார். புலவனுக்கும் கொடையாளிக்கும் இடையிலான தமிழ் மரபு இது.

இன்றும் தமிழகத்தில் கம்பன் விழா நடத்தப்படுகிறது. கம்பராமாயணப் பாடல்களை விளக்கிச் சொல்லும் சொற்பொழிவு ஒரு தனிக் கலையாகவே வளர்ந்திருக்கிறது.

More on this topic