தமிழ் அச்சின் வரலாறு

அச்சு இயந்திரம் வருவதற்கு முன் தமிழ் நூல்கள் ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதப்பட்டன. பனை ஓலையைப் பதப்படுத்தி, எழுத்தாணி என்னும் கூர்மையான கருவியால் கீறி, மேலே கரி தடவி எழுத்தை வெளிப்படுத்துவார்கள்.

இந்த முறையில் இரு சிக்கல்கள். ஒன்று - ஓலை ஏறக்குறைய நூறு ஆண்டுகளில் அழிந்துவிடும். அதனால் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் நகல் எழுத வேண்டியிருந்தது. இரண்டு - நகல் எழுதும்போது பிழைகள் நுழையும்.

ஓலையில் கீறுவதற்கு வளைவான எழுத்துக்களே ஏற்றவை; நேர்கோடு ஓலையைக் கிழித்துவிடும். தமிழ் எழுத்துக்கள் ஏன் வட்டமாக இருக்கின்றன என்பதற்கு இதுவே காரணம்.

அச்சு வருகிறது - 1578ஆம் ஆண்டு தம்பிரான் வணக்கம் என்னும் நூல் கொல்லத்தில் அச்சிடப்பட்டது. இதுவே தமிழில் அச்சான முதல் நூல். இந்திய மொழி ஒன்றில் அச்சான முதல் நூலும் இதுவே.

வீரமாமுனிவர் (Constanzo Beschi) என்னும் இத்தாலியப் பாதிரியார் தமிழ் அகராதி தொகுத்தார்; தமிழ் எழுத்து வடிவங்களைச் சீரமைத்தார்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் அச்சு பரவலானது. உ.வே.சாமிநாதையர் ஊர் ஊராகச் சென்று ஓலைச்சுவடிகளைத் தேடினார். சிலப்பதிகாரம், புறநானூறு, பத்துப்பாட்டு உள்ளிட்ட நூல்களை அவர் பதிப்பித்தார். அவரது உழைப்பு இல்லாவிட்டால் சங்க இலக்கியத்தின் பெரும்பகுதி இன்று நம்மிடம் இருந்திருக்காது.

கணினிக் காலம் - 1990களில் ஒவ்வொரு நிறுவனமும் தனித்தனி எழுத்துரு உருவாக்கியது; ஒருவர் எழுதியதை மற்றவர் படிக்க முடியவில்லை. யூனிகோட் இதைத் தீர்த்தது. இன்று தமிழ் யூனிகோட்டில் எழுதினால் உலகின் எந்தச் சாதனத்திலும் அது சரியாகத் தெரியும்.

ஓலையிலிருந்து யூனிகோட் வரை - ஊடகம் மாறியது, மொழி தொடர்கிறது.