குழந்தைக்குத் தமிழ் கற்பிப்பது

வெளிநாட்டில் வளரும் குழந்தைக்குத் தமிழ் கற்பிப்பது கடினம். ஆனால் சாத்தியம். சில விஷயங்கள் வேலை செய்கின்றன; சில வேலை செய்வதில்லை.

வேலை செய்யாதவை

"தமிழ்ல பேசு" என்று கட்டளையிடுவது. குழந்தைக்கு மொழி ஒரு போராட்டமாகத் தெரியும். மொழி வெறுப்பாக மாறும்.

ஒவ்வொரு தவறையும் திருத்துவது. குழந்தை பேசுவதையே நிறுத்திவிடும். கருத்துக்கு முதலில் பதில் சொல்லுங்கள்; திருத்தத்தை மறைமுகமாகச் செய்யுங்கள்.

குழந்தை: "நான் போனேன் பள்ளிக்கு."
நீங்கள்: "ஓ, நீ பள்ளிக்குப் போனியா? என்ன பண்ணின?"

திருத்தம் நடந்தது, ஆனால் அது திருத்தமாகத் தெரியவில்லை.

வாரம் ஒரு முறை தமிழ் வகுப்பு மட்டும். இது உதவும், ஆனால் தனியாகப் போதாது. வாரத்தில் ஒரு மணி நேரம் vs பிற நூறு மணி நேரம் ஆங்கிலம்.

வேலை செய்பவை

1. ஒரு நபர், ஒரு மொழி. ஒருவர் எப்போதும் தமிழில் மட்டும் பேசுவது. குழந்தை அந்த நபருடன் தமிழை இணைத்துக் கொள்ளும்.

2. ஒரு இடம், ஒரு மொழி. "சாப்பாட்டு மேசையில் தமிழ் மட்டும்." எளிய, தெளிவான விதி.

3. புரியாதது போல நடியுங்கள் - கவனமாக. குழந்தை ஆங்கிலத்தில் கேட்டால், "என்ன? தமிழ்ல சொல்லு" என்று சிரித்துக்கொண்டே சொல்லுங்கள். இது விளையாட்டாக இருக்க வேண்டும், தண்டனையாக அல்ல.

4. தமிழ் ஒரு பரிசாக இருக்கட்டும். தமிழ்ப் பாட்டு, தமிழ்க் கார்ட்டூன், பாட்டியின் கதை, தமிழ் உணவு. மொழி மகிழ்ச்சியுடன் இணைய வேண்டும், வேலையுடன் அல்ல.

5. பாட்டி, தாத்தாவுடன் தொலைபேசி. இதுதான் மிக வலிமையான கருவி. குழந்தைக்கு உண்மையான காரணம் கிடைக்கிறது - தமிழ் பேசாவிட்டால் பாட்டியிடம் பேச முடியாது. இது கட்டாயம் அல்ல; இது அர்த்தம்.

எதிர்பார்க்க வேண்டியவை

கலப்பு மொழி - "Amma, என் shoes எங்கே?" இது இயல்பானது மற்றும் ஆரோக்கியமானது. குழந்தை இரு மொழிகளையும் பயன்படுத்துகிறது என்பதற்கான அறிகுறி.

எதிர்ப்புக் காலம் - சுமார் 6-10 வயதில் பல குழந்தைகள் தமிழ் பேச மறுக்கும். "வேறு யாரும் பேசுவதில்லை." இது வளர்ச்சியின் ஒரு கட்டம், தோல்வி அல்ல.

அப்போது அழுத்தத்தைக் குறையுங்கள், ஆனால் நீங்கள் தமிழ் பேசுவதை நிறுத்தாதீர்கள். புரிதல் தொடர்ந்து இருக்கும். பதின்பருவத்தில் அல்லது இருபதுகளில் அவர்களே திரும்பி வருவது மிகச் சாதாரணம்.

போதுமான அளவு

உங்கள் குழந்தை தமிழ் இலக்கியம் படிக்க வேண்டியதில்லை.

அவர்கள் பாட்டியிடம் பேச முடிந்தால், உணவை ஆர்டர் செய்ய முடிந்தால், ஒரு பாட்டைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தால், "நான் தமிழன்/தமிழச்சி" என்று உணர்ந்தால் - அது வெற்றி.

முழுமையைத் தேடி எதுவும் செய்யாமல் இருப்பதைவிட, அபூரணமான தமிழ் எப்போதும் மேலானது.