புறாவுக்காகத் தன்னைத் தந்த சிபி

சிபி என்ற மன்னன் தன் அருளுக்கும் நீதிக்கும் பெயர் பெற்றவன். சோழ மன்னர்கள் தங்களைச் சிபியின் வழிவந்தவர்கள் என்று பெருமையோடு சொல்லிக்கொண்டனர்.

ஒரு நாள் ஒரு சிறு புறா பயத்தோடு பறந்து வந்து சிபியின் மடியில் விழுந்தது. அதன் பின்னால் ஒரு பருந்து துரத்தி வந்தது.

"அரசே, அந்தப் புறா என் உணவு. அதை என்னிடம் கொடுங்கள்" என்றது பருந்து. "இது என்னிடம் அடைக்கலம் தேடி வந்திருக்கிறது. இதைக் கொடுக்க மாட்டேன்" என்றான் சிபி.

"அப்படியானால் நான் பசியால் சாக வேண்டுமா? எனக்கும் உணவு வேண்டும்" என்றது பருந்து. சிபி யோசித்தான். "புறாவின் எடைக்கு ஈடாக என் உடலிலிருந்து சதையைத் தருகிறேன்" என்றான்.

ஒரு தராசு கொண்டு வரப்பட்டது. ஒரு தட்டில் புறா. மறு தட்டில் சிபி தன் தொடையிலிருந்து சதையை அறுத்து வைத்தான். ஆனால் தராசு சமமாகவில்லை. இன்னும் வைத்தான், இன்னும் வைத்தான் - புறாவின் தட்டே கனமாக இருந்தது.

இறுதியில் சிபி தானே தராசுத் தட்டில் ஏறி அமர்ந்தான்.

அப்போது பருந்தும் புறாவும் தங்கள் உண்மை உருவத்தில் தோன்றினர் - அவை சிபியின் நேர்மையைச் சோதிக்க வந்த தேவர்கள். சிபியின் உடல் முன்போலவே முழுமையானது.