பாஞ்சாலியின் சபதம்

பாண்டவர்கள் ஐவர் - தருமன், வீமன், அருச்சுனன், நகுலன், சகாதேவன். அவர்கள் இந்திரப்பிரஸ்தம் என்ற அழகிய நகரை அமைத்து நல்லாட்சி செய்தனர். அவர்களின் மனைவி பாஞ்சாலி (திரௌபதி).

அவர்களின் பெருமையைக் கண்டு, அத்தினாபுரத்து இளவரசன் துரியோதனன் பொறாமையால் வெந்தான். அவனது மாமன் சகுனி ஒரு சூழ்ச்சி சொன்னான்: "தருமனைச் சூதாட அழையுங்கள். பகடைக் காய்களை உருட்டுவதில் என்னை வெல்ல யாராலும் முடியாது."

அழைப்பை மறுப்பது முறையல்ல என்று தருமன் சூதாட வந்தான். சகுனி ஏமாற்றி ஆடினான். தருமன் ஒவ்வொரு முறையும் தோற்றான்.

செல்வம், நாடு, படை - எல்லாம் போயின. பிறகு தன் தம்பிகளையும், தன்னையும் பணயம் வைத்துத் தோற்றான். இறுதியில் பாஞ்சாலியையும் பணயம் வைத்துத் தோற்றான்.

பாரதியார் இந்த இடத்தில் கேட்கிறார்: ஒருவன் தன்னையே இழந்த பிறகு, இன்னொருவரைப் பணயம் வைக்க அவனுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?

பாஞ்சாலியை வலுக்கட்டாயமாக அவைக்கு இழுத்து வந்தனர். அவள் அவையில் இருந்த பெரியவர்களிடம் நேருக்கு நேர் கேட்டாள்: "தன்னையே இழந்த ஒருவன் என்னைப் பணயம் வைத்தது சரியா? இங்கே நீதி இல்லையா?"

பெரியவர்கள் தலை குனிந்தனர். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. அவளை அவமானப்படுத்த முயன்றனர். பாஞ்சாலி இறைவனை (கண்ணனை) நினைத்து வணங்கினாள் - அவள் மானம் காக்கப்பட்டது.

பிறகு பாஞ்சாலி ஒரு சபதம் செய்தாள்: தன்னை அவமானப்படுத்தியவர்கள் தண்டனை பெறும் வரை, தன் கூந்தலை முடிக்க மாட்டேன் என்று.

பாரதியார் இந்தக் கதையை பெண்ணின் உரிமைக் குரலாகவும், அந்நிய ஆட்சியில் அடிமைப்பட்ட இந்தியாவின் நிலையைக் காட்டும் உருவகமாகவும் எழுதினார்.