மனுநீதிச் சோழன்

சோழ நாட்டின் தலைநகரான திருவாரூரை மனுநீதிச் சோழன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தான். அவன் நீதி தவறாதவன் என்று பெயர் பெற்றவன்.

அரண்மனை வாசலில் ஒரு பெரிய மணி கட்டப்பட்டிருந்தது. அதன் பெயர் ஆராய்ச்சி மணி. யாருக்காவது அநீதி நடந்தால், அவர்கள் அந்த மணியை அடிக்கலாம். மணி ஒலித்தால், அரசனே நேரில் வந்து விசாரிப்பான்.

மன்னனுக்கு ஒரே மகன், வீதிவிடங்கன். ஒரு நாள் இளவரசன் தேரில் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தான்.

திடீரென்று ஒரு பசுவின் கன்று துள்ளிக் குதித்துத் தெருவுக்குள் ஓடி வந்தது. தேரை நிறுத்த முடியவில்லை. கன்று தேர்ச்சக்கரத்தின் கீழ் சிக்கி இறந்துவிட்டது. இளவரசன் மிகவும் வருந்தினான்.

தாய்ப் பசு தன் கன்றின் அருகே நின்று கண்ணீர் விட்டது. பிறகு அது மெதுவாக அரண்மனை வாசலுக்கு நடந்து சென்று, தன் கொம்பால் ஆராய்ச்சி மணியை அடித்தது.

மணி ஒலி கேட்டு மன்னன் ஓடி வந்தான். நடந்ததை அறிந்தான். அமைச்சர்கள், "இது தெரியாமல் நடந்த விபத்து. பரிகாரம் செய்தால் போதும்" என்றனர்.

ஆனால் மன்னன் சொன்னான்: "இந்தப் பசு தன் கன்றை இழந்து எவ்வளவு துன்பப்படுகிறதோ, அதே துன்பத்தை நானும் அனுபவிக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் என் நீதிக்குப் பொருள் இல்லை."

கனத்த மனதுடன் தன் மகனுக்கும் அதே தண்டனையைக் கொடுக்க முடிவு செய்தான். அந்த நேர்மையைக் கண்டு இறைவனே நேரில் தோன்றி, கன்றையும் இளவரசனையும் உயிர்ப்பித்தான் என்று பெரியபுராணம் சொல்கிறது.

இன்றும் திருவாரூரில் இந்தக் கதையை நினைவூட்டும் சிலை உள்ளது.