நளனும் தமயந்தியும்

நிடத நாட்டின் அரசன் நளன். அழகும் வீரமும் நல்ல குணமும் கொண்டவன். ஒரு நாள் அவன் தன் பூந்தோட்டத்தில் ஓர் அழகிய அன்னப் பறவையைப் பிடித்தான்.

"என்னை விட்டுவிடுங்கள் அரசே! உங்களுக்கு ஒரு நல்ல செய்தி சொல்கிறேன்" என்றது அன்னம். "விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தி உலகிலேயே அழகானவள், அறிவானவள். நான் அவளிடம் உங்களைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்."

நளன் அன்னத்தை விடுவித்தான். அன்னம் பறந்து சென்று தமயந்தியிடம் நளனின் சிறப்புகளைச் சொன்னது. இருவரும் ஒருவரைப் பார்க்காமலேயே ஒருவரை ஒருவர் விரும்பத் தொடங்கினர்.

தமயந்தியின் தந்தை சுயம்வரம் நடத்தினார் - இளவரசி தனக்குப் பிடித்த மணமகனைத் தானே தேர்ந்தெடுக்கும் விழா.

பல நாட்டு அரசர்கள் வந்தனர். தேவர்களும் கூட நளனின் உருவத்திலேயே வந்து அமர்ந்தனர்! ஐந்து நளன்கள் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.

தமயந்தி கூர்ந்து பார்த்தாள். தேவர்களின் கண்கள் இமைக்கவில்லை, கால்கள் தரையைத் தொடவில்லை, மாலைகள் வாடவில்லை. ஆனால் உண்மையான நளனின் கண்கள் இமைத்தன, அவன் முகத்தில் வியர்வை இருந்தது. தமயந்தி உண்மையான நளனுக்கே மாலை சூட்டினாள்.

நளனும் தமயந்தியும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர். ஆனால் கலி என்ற தீய சக்தி நளன் மீது பொறாமை கொண்டது. நளனின் மனதுக்குள் புகுந்தது.

நளனின் தம்பி புட்கரன் அவனைச் சூதாட அழைத்தான். கலியின் தூண்டுதலால் நளன் விடாமல் ஆடினான். பணம், நகை, படை, நாடு - எல்லாவற்றையும் இழந்தான்.

ஒரே ஒரு ஆடையுடன் நளனும் தமயந்தியும் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

காட்டில் பசியும் களைப்பும் வாட்டின. "என்னால்தான் இவளுக்கு இந்தத் துன்பம். நான் இல்லாவிட்டால் இவள் தன் தந்தை வீட்டுக்குப் போய் நிம்மதியாக இருப்பாள்" என்று நளன் நினைத்தான்.

ஓர் இரவு, தமயந்தி உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, மனம் உடைந்த நளன் அவளை விட்டுப் பிரிந்து சென்றான்.

காட்டில் தீயில் சிக்கிய கார்க்கோடகன் என்ற பாம்பை நளன் காப்பாற்றினான். அந்தப் பாம்பு அவனைக் கடித்தது - அவனது உருவம் மாறி, யாரும் அடையாளம் காண முடியாதவனானான். "இது உன்னைக் காக்கும் மாறுவேடம்" என்றது பாம்பு. நளன் வாகுகன் என்ற பெயரில் அயோத்தி அரசனிடம் தேரோட்டியாக வேலைக்குச் சேர்ந்தான்.

தமயந்தி பல துன்பங்களைக் கடந்து தன் தந்தையின் வீட்டை அடைந்தாள். ஆனால் நளனைத் தேடுவதை நிறுத்தவில்லை.

ஓர் அறிவான திட்டம் போட்டாள்: "தமயந்திக்கு இரண்டாவது சுயம்வரம் நாளை!" என்று அயோத்திக்குச் செய்தி அனுப்பினாள். ஒரே நாளில் அவ்வளவு தூரம் தேரோட்டக் கூடியவன் நளன் மட்டுமே என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

வாகுகன் காற்றைப் போலத் தேரோட்டி வந்தான். அவன் சமைத்த உணவின் சுவையிலிருந்தும், அவனது செயல்களிலிருந்தும் தமயந்தி அவனை அடையாளம் கண்டாள்.

நளன் தன் உண்மை உருவத்தைப் பெற்றான். கலி அவனை விட்டு நீங்கியது. மீண்டும் சூதாடித் தன் நாட்டை வென்றெடுத்தான். நளனும் தமயந்தியும் மீண்டும் இணைந்து நல்லாட்சி செய்தனர்.