மணிமேகலையும் அமுதசுரபியும்

கோவலனுக்கும் மாதவிக்கும் பிறந்த மகள் மணிமேகலை. கோவலனின் மரணச் செய்தி கேட்டதும், மாதவி மிகவும் வருந்தினாள். நடனத்தை விட்டுவிட்டு, புத்த மதத் துறவியானாள்.

மணிமேகலையும் தன் தாயைப் போலவே அமைதியான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். ஆனால் அவள் மிக அழகானவள். சோழ இளவரசன் உதயகுமரன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.

மணிமேகலைக்கு அதில் விருப்பம் இல்லை. அவள் தன் வழியில் நடக்க விரும்பினாள்.

ஒரு நாள் மணிமேகலை ஒரு பூந்தோட்டத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். கடல் தெய்வமான மணிமேகலா தெய்வம் அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு, கடலைக் கடந்து மணிபல்லவம் என்ற தீவுக்குக் கொண்டு சென்றது.

கண் விழித்த மணிமேகலை, தான் ஒரு புதிய இடத்தில் இருப்பதைக் கண்டு வியந்தாள். அங்கே இருந்த புத்த பீடிகையை வணங்கினாள். அப்போது தன் முற்பிறவியைப் பற்றிய உண்மைகள் அவளுக்குப் புரிந்தன.

தெய்வம் அவளுக்குச் சில மந்திரங்களைக் கற்றுக் கொடுத்தது - வானில் பறக்கவும், வேறு உருவம் எடுக்கவும் உதவும் மந்திரங்கள்.

அந்தத் தீவில் ஒரு குளம் இருந்தது. அதிலிருந்து ஒரு அதிசயப் பாத்திரம் மேலே எழுந்து வந்து மணிமேகலையின் கையில் விழுந்தது. அதுதான் அமுதசுரபி.

அமுதசுரபியின் சிறப்பு என்ன தெரியுமா? அதிலிருந்து எவ்வளவு உணவு எடுத்தாலும் அது குறையவே குறையாது. அள்ள அள்ள வந்துகொண்டே இருக்கும்.

"இதை வைத்து என்ன செய்வது?" என்று மணிமேகலை யோசித்தாள். "உலகில் பசியால் வாடுபவர்கள் எத்தனையோ பேர். அவர்களுக்கு உணவு கொடுப்பேன்" என்று முடிவு செய்தாள்.

ஊருக்குத் திரும்பிய மணிமேகலை, முதலில் ஒரு நல்ல பெண்மணியிடம் பிச்சையாக உணவு வாங்கி, அமுதசுரபியில் இட்டாள். பிறகு தெருவில் பசியோடு இருந்த எல்லோருக்கும் உணவளிக்கத் தொடங்கினாள்.

ஏழைகள், நோயாளிகள், முதியவர்கள், வழிப்போக்கர்கள் - யாராக இருந்தாலும் அவள் உணவு கொடுத்தாள். பாத்திரம் ஒருபோதும் காலியாகவில்லை.

சிறைச்சாலையில் இருந்த கைதிகளும் பசியால் வாடுவதை அவள் கண்டாள். சோழ அரசனிடம் சென்று வேண்டினாள். அரசன் மனம் மாறி, அந்தச் சிறைச்சாலையையே அறச்சாலையாக (தர்ம சாலையாக) மாற்றினான்.

மணிமேகலை தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பசிப்பிணி போக்குவதையே தன் கடமையாகக் கொண்டாள்.