கண்ணகியின் சிலம்பு

காவிரி ஆறு கடலில் கலக்கும் இடத்தில் பூம்புகார் என்ற அழகிய நகரம் இருந்தது. அது சோழ நாட்டின் பெரிய துறைமுகம். உலகின் பல நாடுகளிலிருந்தும் கப்பல்கள் அங்கே வந்து போயின.

அந்த நகரத்தில் இரண்டு பெரிய வணிகக் குடும்பங்கள் இருந்தன. ஒரு குடும்பத்தின் மகன் கோவலன். மற்றொரு குடும்பத்தின் மகள் கண்ணகி.

இருவருக்கும் மிகச் சிறப்பாகத் திருமணம் நடந்தது. நகரமே விழாக் கோலம் பூண்டது. கண்ணகி அமைதியானவள், அன்பானவள். இருவரும் சில காலம் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர்.

பூம்புகாரில் மாதவி என்ற திறமையான நடனக் கலைஞர் இருந்தாள். அரசவையில் அவள் ஆடிய நடனம் எல்லோரையும் கவர்ந்தது.

கோவலன் மாதவியின் கலையில் மயங்கினான். கண்ணகியை விட்டுவிட்டு மாதவியுடன் வாழத் தொடங்கினான். அவர்களுக்கு மணிமேகலை என்ற மகள் பிறந்தாள்.

ஆண்டுகள் ஓடின. கோவலன் தன் செல்வம் முழுவதையும் செலவழித்துவிட்டான். ஒரு நாள் மாதவியுடன் ஏற்பட்ட மனவருத்தத்தால், அவன் கண்ணகியிடம் திரும்பி வந்தான்.

கண்ணகி அவனைக் கோபத்துடன் பார்க்கவில்லை. "என்னிடம் இருப்பது இந்தச் சிலம்புகள் மட்டுமே. இவற்றை வைத்துப் புதிய வாழ்க்கை தொடங்குவோம்" என்றாள். கண்ணகியின் சிலம்புகளுக்குள் மாணிக்கக் கற்கள் இருந்தன.

கோவலனும் கண்ணகியும் பாண்டிய நாட்டின் தலைநகரான மதுரைக்குப் புறப்பட்டனர். அங்கே சிலம்பை விற்று வணிகம் தொடங்கலாம் என்று நினைத்தனர்.

வழியில் கவுந்தி அடிகள் என்ற சமணத் துறவி அவர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டார். காடுகள், வயல்கள், ஊர்கள் வழியாக அவர்கள் நீண்ட தூரம் நடந்தனர். கண்ணகியின் மென்மையான பாதங்கள் வலித்தன. ஆனாலும் அவள் புகார் சொல்லவில்லை.

மதுரையை அடைந்ததும், கண்ணகியை ஓர் இடைச்சியின் (ஆயர் குலப் பெண்) வீட்டில் பாதுகாப்பாகத் தங்க வைத்தான் கோவலன். ஒரு சிலம்பை எடுத்துக்கொண்டு விற்பதற்காக நகரத்துக்குள் சென்றான்.

அதே நேரத்தில், மதுரை அரசியின் சிலம்பு ஒன்று காணாமல் போயிருந்தது. அதைத் திருடியவன் அரண்மனையின் பொற்கொல்லன் தான்.

கோவலன் தன் சிலம்பை விற்க அதே பொற்கொல்லனிடம் சென்றான். பொற்கொல்லன் சிலம்பைப் பார்த்ததும் ஒரு சூழ்ச்சி செய்தான். "அரசியின் சிலம்பைத் திருடியவன் இவன்தான்" என்று அரசனிடம் பொய் சொன்னான்.

பாண்டிய மன்னன் நெடுஞ்செழியன் சரியாக விசாரிக்காமல் அவசரப்பட்டான். "அந்தத் திருடனைக் கொன்று சிலம்பைக் கொண்டு வாருங்கள்" என்று ஆணையிட்டான்.

ஒரு குற்றமும் செய்யாத கோவலன் கொல்லப்பட்டான்.

செய்தி கேட்ட கண்ணகி துடித்துப் போனாள். ஆனால் அவள் அழுது மட்டும் நிற்கவில்லை. தன் கையில் இருந்த மற்றொரு சிலம்புடன் நேராக அரசவைக்குச் சென்றாள்.

"என் கணவன் திருடன் அல்ல!" என்றாள் கண்ணகி. "என் சிலம்புக்குள் இருப்பவை மாணிக்கங்கள். அரசியின் சிலம்புக்குள் இருப்பவை என்ன?"

"முத்துக்கள்" என்றான் அரசன். கண்ணகி தன் சிலம்பை உடைத்தாள். உள்ளிருந்து மாணிக்கக் கற்கள் சிதறின.

தான் செய்த தவறை உணர்ந்த பாண்டிய மன்னன், "நானே திருடன். நீதி தவறினேன்" என்று சொல்லி, அதே இடத்தில் உயிர் விட்டான். அரசியும் அவனைத் தொடர்ந்தாள்.

கண்ணகியின் கோபத்தில் மதுரை நகரம் தீப்பற்றியது என்று காப்பியம் சொல்கிறது. இன்றும் கண்ணகி கற்பின் தெய்வமாகவும், நீதிக்காகக் குரல் கொடுத்தவளாகவும் போற்றப்படுகிறாள்.