சுட்ட பழமா, சுடாத பழமா?

ஒரு நாள் ஔவையார் வெயிலில் நீண்ட தூரம் நடந்து களைத்துப் போனார். வழியில் ஒரு நாவல் மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்தார்.

மரத்தின் மேலே ஒரு சிறுவன் அமர்ந்திருந்தான். மரம் முழுக்கக் கருநீல நாவல் பழங்கள்.

"பாட்டி, பசிக்கிறதா? நாவல் பழம் வேண்டுமா?" என்று கேட்டான் சிறுவன். "கொடு, குழந்தாய்" என்றார் ஔவையார்.

சிறுவன் கேட்டான்: "சுட்ட பழம் வேண்டுமா? சுடாத பழம் வேண்டுமா?"

ஔவையார் வியந்தார். "பழத்தைச் சுடுவார்களா? இது என்ன கேள்வி?" என்று சிரித்துக்கொண்டே, "சுட்ட பழமே கொடு" என்றார்.

சிறுவன் கிளையை உலுக்கினான். பழங்கள் கீழே மணலில் விழுந்தன. ஔவையார் ஒரு பழத்தை எடுத்து, அதில் ஒட்டியிருந்த மணலை ஊதி ஊதிச் சுத்தம் செய்தார்.

மரத்தின் மேல் இருந்த சிறுவன் சிரித்தான்: "என்ன பாட்டி, பழம் சுடுகிறதா? அதனால்தான் ஊதுகிறீர்களா?"

ஔவையார் வாய்விட்டுச் சிரித்தார். மணல் ஒட்டிய பழத்தை ஊதுவதை, சூடான பழத்தை ஊதுவதோடு ஒப்பிட்ட அந்தச் சிறுவனின் சொல் விளையாட்டு அவருக்குப் பிடித்தது.

"இவ்வளவு கற்ற நான், ஒரு சிறுவனிடம் தோற்றேனே!" என்றார். அந்தச் சிறுவன் வேறு யாருமல்ல, முருகனே என்று மரபுக் கதை சொல்கிறது.

இந்தக் கதை சொல்லும் பாடம்: கற்றது கைம்மண் அளவு, கல்லாதது உலகளவு.