பிட்டுக்கு மண் சுமந்த கதை

ஒரு காலத்தில் வைகை ஆற்றில் பெருவெள்ளம் வந்தது. மதுரை நகரமே மூழ்கும் அபாயம். பாண்டிய மன்னன் ஓர் ஆணையிட்டான்: "ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒருவர் வந்து கரையைக் கட்ட வேண்டும்."

மதுரையில் வந்தி என்ற வயதான பெண் இருந்தாள். அவள் தினமும் பிட்டு செய்து விற்று வாழ்ந்தாள். அவளுக்கு யாரும் இல்லை. கரை கட்ட வயதான உடலால் முடியாது.

"இறைவா, நான் என்ன செய்வேன்?" என்று அவள் வருந்தினாள்.

அப்போது ஓர் இளைஞன் மண்வெட்டியோடு வந்தான். "பாட்டி, உங்களுக்குப் பதிலாக நான் வேலை செய்கிறேன். கூலியாக எனக்குக் கொஞ்சம் பிட்டு கொடுத்தால் போதும்" என்றான்.

வந்தி மகிழ்ந்து பிட்டு கொடுத்தாள். இளைஞன் சாப்பிட்டுவிட்டு, ஆடிப் பாடிக்கொண்டு, கொஞ்சம் மண் சுமந்தான். பிறகு மரத்தடியில் படுத்துத் தூங்கிவிட்டான்!

மற்ற எல்லோருடைய பகுதியும் கட்டப்பட்டது. வந்தியின் பகுதி மட்டும் இன்னும் உடைந்தே இருந்தது.

மன்னன் கரையைப் பார்வையிட வந்தான். வேலை செய்யாமல் தூங்கும் இளைஞனைக் கண்டு கோபம் கொண்டு, தன் கையில் இருந்த பிரம்பால் அவன் முதுகில் அடித்தான்.

அந்த நொடியில் ஓர் அதிசயம் நடந்தது! அந்த அடி மன்னன் முதுகிலும், அமைச்சர்கள் முதுகிலும், உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களின் முதுகிலும் விழுந்தது.

இளைஞன் மறைந்தான். ஒரே கூடை மண்ணில் உடைப்பு முழுவதும் அடைபட்டது. அந்த இளைஞன் சிவபெருமானே என்று எல்லோருக்கும் புரிந்தது. ஏழைப் பாட்டி வந்தியின் பக்திக்காகவே இறைவன் கூலியாளாக வந்தார்.