தருமிக்குப் பொற்கிழி

மதுரையை ஆண்ட செண்பகப் பாண்டியன் ஒரு நாள் தன் அரசியுடன் தோட்டத்தில் இருந்தான். அரசியின் கூந்தலில் இருந்து ஓர் இனிய மணம் வந்தது.

மன்னனுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது: "பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கையாகவே மணம் உண்டா? அல்லது பூக்களால் வரும் மணமா?"

"என் சந்தேகத்தைத் தீர்க்கும் பாடல் எழுதுபவருக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொண்ட பொற்கிழி பரிசு" என்று அறிவித்தான்.

மதுரைக் கோயிலில் தருமி என்ற ஏழை அர்ச்சகன் இருந்தான். அவனுக்குத் திருமணம் செய்ய ஆசை, ஆனால் பணம் இல்லை. பாடல் எழுதவும் தெரியாது.

அவன் இறைவனிடம் மனம் உருகி வேண்டினான். அவன் முன் ஒரு புலவர் தோன்றி, ஒரு பாடலை எழுதிக் கொடுத்தார். அவர் வேறு யாருமல்ல, சிவபெருமானே.

தருமி மகிழ்ச்சியோடு அந்தப் பாடலை அரசவையில் படித்தான். பாடல் மன்னனின் சந்தேகத்தைத் தீர்த்தது. மன்னன் பொற்கிழியைக் கொடுக்க எழுந்தான்.

அப்போது அவைப் புலவர் நக்கீரர் எழுந்தார். "இந்தப் பாடலில் பொருட் குற்றம் இருக்கிறது. பரிசு கொடுக்கக் கூடாது" என்றார். பாவம் தருமி, கண்ணீருடன் திரும்பினான்.

பாடலை எழுதிய புலவரே நேரில் அவைக்கு வந்தார். நக்கீரருடன் வாதம் நடந்தது. கோபத்தில் இறைவன் தன் நெற்றிக் கண்ணைத் திறந்து காட்டினார்.

நெருப்பின் வெப்பம் தாங்க முடியவில்லை. ஆனாலும் நக்கீரர் அஞ்சவில்லை: "நெற்றிக்கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே!" என்றார் - எழுதியவர் இறைவனே ஆனாலும், தவறு தவறுதான்.

இறுதியில் இறைவன் நக்கீரரின் நேர்மையைப் பாராட்டினார். தருமிக்குப் பொற்கிழியும் கிடைத்தது. இன்றும் "குற்றம் குற்றமே" என்ற சொல், உண்மைக்காகத் துணிந்து நிற்பதின் அடையாளமாகப் பேசப்படுகிறது.