பாட்டியின் கடிதம் NEW

பனி பெய்த ஒரு மாலை நேரம். காவ்யா பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பியபோது, மேசையில் ஒரு நீல நிற உறை காத்திருந்தது. அதன் மேல் வளைந்து வளைந்து தமிழில் அவள் பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது.

"அம்மா, இது யாரிடமிருந்து?" என்று கேட்டாள்.

அம்மா புன்னகைத்தார். "யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து. உன் அம்மம்மா எழுதியிருக்கிறார்."

ஒரு கடினமான தொடக்கம்

காவ்யா பிறந்தது டொரொன்டோவில். வீட்டில் தமிழ் பேசுவாள்; சனிக்கிழமைகளில் தமிழ்ப் பள்ளிக்கும் போவாள். ஆனால் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்ட நீண்ட கடிதத்தை அவள் இதுவரை படித்ததில்லை.

முதல் வரியைப் படிக்கவே ஐந்து நிமிடம் ஆனது: "என் அன்புப் பேத்தி காவ்யாவுக்கு..." சில எழுத்துகள் அவள் பள்ளிப் புத்தகத்தில் பார்த்தது போல இல்லை. அம்மம்மாவின் "ள" ஒரு சிறிய பூ போல இருந்தது.

அவள் கடிதத்தை மடித்து வைத்துவிட்டாள். "நாளைக்குப் படிக்கிறேன்" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள்.

அப்பாவின் கதை

இரவு உணவின்போது அப்பா கடிதத்தைப் பார்த்தார். "நான் உன் வயதில் இருந்தபோது, ஒவ்வொரு மாதமும் இப்படி ஒரு கடிதம் வரும். அப்போது தொலைபேசி அழைப்புக்கு நிறையச் செலவாகும். கடிதம்தான் எங்கள் பாலம்."

"ஆனால் இப்போது நாம் காணொளி அழைப்பில் பேசுகிறோமே? அம்மம்மா ஏன் கடிதம் எழுதினார்?" என்று காவ்யா கேட்டாள்.

அப்பா சற்று யோசித்தார். "பேச்சு காற்றில் போய்விடும். எழுத்து நிலைத்திருக்கும். நீ பெரியவளான பிறகும் இந்தக் கடிதம் உன்னிடம் இருக்கும். அதனால்தான் அம்மம்மா தன் கையால் எழுதியிருக்கிறார்."

வரி வரியாக

அன்று இரவு காவ்யா அப்பாவின் அருகில் உட்கார்ந்து கடிதத்தை வரி வரியாக படித்தாள். புரியாத சொல் வந்தால் அப்பா விளக்கினார்.

அம்மம்மா தன் வீட்டு முற்றத்தில் உள்ள வேப்ப மரத்தைப் பற்றி எழுதியிருந்தார். அந்த மரத்தை நட்டது காவ்யாவின் அப்பா சிறுவனாக இருந்தபோது. இப்போது அது வீட்டை விட உயரமாக வளர்ந்துவிட்டதாம். மாலையில் கிளிகள் அதில் வந்து உட்காருமாம்.

கடைசி வரி இப்படி இருந்தது: "உன் தமிழில் எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுது. எழுத்துப் பிழை இருந்தாலும் பரவாயில்லை. உன் கையெழுத்தைப் பார்க்க ஆசையாக இருக்கிறது."

காவ்யாவின் பதில்

அடுத்த நாள் காவ்யா ஒரு வெள்ளைத் தாளை எடுத்தாள். முதலில் பென்சிலால் எழுதினாள். பிறகு அழித்து அழித்து மீண்டும் எழுதினாள்.

அவள் தன் பள்ளியைப் பற்றி எழுதினாள். பனியில் கட்டிய பனிமனிதனைப் பற்றி எழுதினாள். தமிழ்ப் பள்ளியில் "ழ" சொல்லக் கற்றுக்கொண்டதைப் பற்றியும் எழுதினாள். கடைசியில் ஒரு சிறிய வேப்ப மரத்தையும் வரைந்தாள்.

அந்தக் கடிதம் முழுக்க ஒரு பக்கம்தான். ஆனால் அதை எழுத அவளுக்கு ஒரு வாரம் ஆனது.

மூன்று வாரங்கள் கழித்து

ஒரு காணொளி அழைப்பில் அம்மம்மா ஒரு தாளை உயர்த்திக் காட்டினார். அது காவ்யாவின் கடிதம். "இதை என் அலமாரியில் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன்" என்றார். அவர் கண்களில் கண்ணீர்; முகத்தில் சிரிப்பு.

அன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு மாதமும் கடல் கடந்து ஒரு நீல உறை போகிறது; இன்னொன்று வருகிறது. காவ்யாவின் கையெழுத்து இப்போது அம்மம்மாவின் கையெழுத்தைப் போலவே அழகாகிக் கொண்டிருக்கிறது.